desterren.net

Geachte lezer,

Laat ik mogen beginnen om aan te geven dat ik geen sterrekundige ben. Ik ben filosoof.
Ik hoop dat u mij toestaat om zo nu en dan gedachten te formuleren.

De wetenschappelijke wereld en met name de sterrekunde, heeft zich afgekeerd van het dagelijks taalgebruik. Als wiskundig-analfabeet, hoop ik hier ruimte te vinden om iets over ons heelal uit te denken.

Ongelijke start tussen tijd en ruimte.
Tijd en ruimte worden vaak als één entiteit gezien. Men spreekt vaak van ruimtetijd.

Hoewel ruimte en tijd een één-op-één relatie hebben, hoeven ze volgens mij nog niet tegelijkertijd zijn ontstaan.

Als we ons een punt Nul voorstellen, waaruit Ruimte en Tijd, zich gaan ontwikkelen, weten we een ding zeker.
Het punt Nul kan niet stabiel zijn. want was het punt Nul stabiel, het zit al in de definitie, dan zou het punt Nul nooit zijn geexplodeerd.
Zodra je toestaat dat er een instabiel punt Nul heeft bestaan, dan kun je verklaren waarom het punt Nul is geexplodeerd tot ons huidige gematerialiseerde heelal.

Maar zodra we spreken van instabiliteit, spreken we van tijd. Want instabiliteit is een toestand van zijn. Iets wat niet is, is ook niet instabiel. Iets wat is, kan ook instabiel zijn.

Als we accepteren dat er een instabiel punt Nul heeft bestaan, accepteren we dat tijd eerder begon dan ruimte.
Ook al was het een fractie eerder.

En dan kom ik tot de conclusie dat Tijd en Ruimte wel parallel lopen, maar dat de Tijd voor de Ruimte uitloopt.
(Tijd 1- Ruimte 0, 2-1, 3-2, 4-3, 5-4, 6-5, 900-899, oneindig-oneidig min 1)

Klopt de redenering?
Maak ik ergens een fout?
Zo nee, welke implicaties kan deze gedachtegang hebben?

Ik wacht uw reactie met interesse af.
Michèl F. van den Brun

Is er een reden waarom "instabiliteit" automatisch gelinkt is aan tijd in uw formulatie, en niet aan het andere gegeven, nl. ruimte?

Een vraagje als leek.

Singulariteiten zoals de vermeende oerknalsingulariteit of een singulariteit in een zwart gat vormen in de theoretische natuurkunde inderdaad een probleem aangezien de relativiteitstheorie daarin z'n geldigheid verliest. In een singulariteit MOET men rekening houden met de quantumeffecten van de zwaartekracht maar tot op heden blijkt het niet zo simpel om de quantumtheorie over de zwaartekracht te verzoenen met de relativiteitstheorie.

Edoch, het hete-oerknalmodel is ook maar een theorie die algemeen onderwezen wordt maar die onder wetenschappers nogal eens betwist wordt. Er zijn prima valabele alternatieven die beter verklaren waarom het heelal er in alle richtingen ongeveer hetzelfde uitziet zoals het inflatoire heelal. Die laatste behoeft geen singulariteit.

Je syllogisme is coherent en consistent maar berust mijns insziens op verkeerde premissen die uiteindelijk jouw uitkomst ongeldig maken. Zoals gezegd ga je ervan uit dat het heelal begonnen is vanuit een singulariteit (een punt zoals je zelf zegt).

Ik merk overigens ook een tegenspraak in 'instabiele punt'. Een punt heeft per definitie geen dimensies, hoe kan ze dan instabiel zijn?

Overigens, zoals Koen al opmerkte is de gelijkwaardigheidsrelatie tussen 'tijd' en 'zijn' die je poneert nogal onduidelijk en vormt momenteel de achillespees van je redenering.


Nog een laatste opmerking: oneindig minus 1 is en blijft oneindig. Door dat als voorbeeld aan te halen voor jouw hypothese ondergraaf je je eigen stelling.

Ohja, interessante lectuur over het onderwerp is 'A brief history of time' van Stephen Hawking. Best een doorbijter voor mensen die niet wiskundig onderlegd zijn (zoals ondergetekende) maar desalniettemin fascinerend!

Je kan hierover ook Brian Greene De Ontrafeling van de Kosmos eens nalezen. Dit boek leest heel vlot, er wordt geen wiskunde gebruikt en bekijkt alles vanuit de snaartheorie.

Er wordt heel wat tijd besteed aan de pijl van de tijd, waarom die maar in 1 richting lijkt te lopen, terwijl de meeste formules perfect werken in beide richtingen.