Normaal gesproken zien we De Maan in subtiele schakeringen van grijs of geel. Maar die kleine kleurverschillen werden enorm versterkt om deze dramatische mosaïek afbeelding te maken van de meer dan halfvolle wassende Maan. Het blauwe gebied rechts van het midden is de bekende Zee der Stilte (Mare Tranquillitatis).
Linksonder strekken witte stralen zich over het oppervlak uit vanuit de inslagkrater Tycho, terwijl de krater Copernicus, links van en net wat boven het midden, door purperen tinten gekenmerkt wordt. Hoewel overdreven, weet men dat de verschillen in kleur overeenkomen met echte verschillen in de chemische samenstelling van het maanoppervlak — blauwe tinten verraden gebieden die rijk aan titanium zijn, terwijl gebieden die relatief arm aan titanium en ijzer zijn worden gekenmerkt door oranje en paarse kleuren.
Gekalibreerd met behulp van bodemmonsters die door de Apollo missies terug naar de Aarde werden gebracht, zijn vergelijkbare meerkleurenopenamen gemaakt door ruimtesondes gebruikt om de oppervlaktesamenstelling over de hele Maan in kaart te brengen.
Credit & Copyright: Johannes Schedler (Panther Observatory)
Bron: http://www.apod.nl
Lees ook: NASA lanceert op 17 juni twee maansondes tegelijk
Lees ook: NASA gaat water op de maan zoeken
Lees ook: Asteroïde inslag op de Maan
Lees ook: Wedloop naar de Maan
Lees ook: Astronauten op de Maan beschermd tegen stralingsgevaar
Lees ook: De kleur van de maan
Voortaan kun je alle nieuwsberichten van desterren.net ook volgen op Twitter en Facebook!
Dit engelstalig magazine is een echte aanrader voor de ware astronomie-liefhebber!
Bestellen of meer info »